2026ko lehenengo hiruhilekoan dualtasun garbia nagusitu da finantza-merkatuetan: lehenengo erdiak tonu positiboa izan du, zeren merkatuak 2025ean adierazitako gogo ona mantendu baitu; horren ostean, otsailaren 28tik aurrera, bat-bateko aldaketa bat gertatu da, Estatu Batuek eta Israelek Iranen aurkako ofentsiba bateratua abiatu zutenean. Gertaera geopolitiko horrek modu esanguratsuan aldatu zituen aurreikuspen makroekonomiko globalak, energiaren prezioa izugarri igoarazi zituen, eta hegazkortasun-olatu bat sortu zuen finantza-merkatuetan eta martxo osoan iraunarazi zuen.
Diru-politikaren arloan, Europako Banku Zentralak (EBZ) % 2,0an mantendu zituen bere erreferentzia-tasak, martxoaren 19an egindako bileran, merkatuaren aurreikuspenekin bat etorriz. Christine Lagarde buru duen erakundea gero eta konplexuagoa den dilema baten aurrean dago: Ekialde Hurbileko gatazkagatik petrolio eta gasaren prezioak izandako igoerak inflazio-prezioak berpizteko mehatxua dakar Eurogunera, eta horrek oztopatzen du tasak jaisteko egin litekeen edozein mugimendu. Ameriketako Erreserba Federalari dagokionez (FED), honek ere erabaki zuen bere erreferentziazko tasak % 3,50-% 3,75 tartean mantentzea, itxarote-jarrera hartuz; horren eraginez, merkatuak interpretatu zuen jaitsieren zikloa etenik geratu ahal izango zela hasieran aurreikusitakoa baino denbora luzeagoz. AEBetako azpiko inflazioa, PCE indizearen arabera neurtua, % 3aren gainetik zegoen urtearen hasieran, eta horrek, Irango gerrak eragindako schock energetikoari lotuta, tasak epe laburrera murrizteko itxaropen guztiak urrundu ditu. Konplexutasun horri FEDren inguruko zarata instituzionala gehitzen zaio; hala, Jerome Powellek presidentzian jarraitzearen inguruko zalantzek mesfidantza handiagoa sortu dute inbertitzaileen artean, erakunde horri begira. Gatazkaren iraupena funtsezkoa izango da datozen urteetako hazkunde eta inflazioaren egoera itxuratzeko; alde horretatik, egon daitekeen arriskurik handienetako bat estanflazioa da.
Errenta finkoko merkatuetan, Europaren kasuan, kurbaren tarte laburren errentagarritasunak nabarmen igo ziren, zeren gero eta gehiago espero baitzen BCEk gorantz berrikusi beharko zituela bere tasak shock energetikoa inflazioan modu iraunkorrean islatuz gero. Hamar urterako bonu alemana % 3raino hazi zen, urtearen hasieran % 2,85 izan ondoren. Kurban zehar gertatutako goranzko dinamika orokor hori nabarmena izan zen bere tarte laburrean, baina jaitsiera orokorrak sortu zituen zorro kontserbadoreetan. Beste alde batetik, kreditu korporatiboaren diferentzialak, batez ere kalitate txikiagokoak (high yield), % 100 oinarrizko puntuz baino gehiago igo ziren, inbertitzaileek arriskuaren aurrean duten ezinikusi handiagoa islatuz. Espainiar zorraren kasuan, arrisku-prima maila apaletan mantendu zen bonu alemanaren aurrean, nolabaiteko erresilientzia erakutsiz. Atlantikoaren beste aldean, AEBetako hamar urterako bonuaren errentagarritasuna % 4,32raino igo zen, lehengo % 4,17etik. Ziurgabetasun-testuinguru horretan, ikuspegi zuhurrarekin jarraitzen dugu jokatzen errenta finkoan, iraupen laburrekin eta kreditu-kalitate goreneko jaulkipenak lehenetsiz.
Errenta aldakorreko merkatuetan, urtarrilean eta otsailaren lehenengo erdian oso hasiera ona izan ondoren, Ekialde Hurbileko gatazkaren hasierak errentagarritasun negatiboetara eraman zituen indizeak lehenengo hiruhilekoan. Hala, Eurostoxx 50ek -% 3,83ko jaitsierekin itxi zuen hiruhilekoa, S&P500ek -% 4,63 egin zuen atzera, eta Nasdaqek ia -% 6; hor nabaritu zen software-konpainien jokabide txarra, adimen artifizialak negozio batzuei dakarkien arriskuaren ondorioz. Beste alde batetik, industria alemanaren mendekotasun energetiko handia kontuan hartuta, Europako potentzia nagusiaren burtsa bereziki txarto portatu da urteko lehenengo zati honetan. Egoeraren onuradun nagusia sektore energetikoa izan zen, argi eta garbi; izan ere, petrolio-konpainiek balio-igoera mardulak lortu zituzten petrolioaren bat-bateko garestitzeagatik; izan ere, upelaren prezioa 70 dolarrekoa zen hasieran, eta hiruhilekoaren amaieran 118 dolarrekoa.
Ekialde Hurbileko gatazkak agerian utzi du merkatuek ziurtzat ematen zuten ustezko egonkortasun-egoeraren hauskortasuna. Ormuzko Itsasarteko trafikoaren etenaldi partzialak -munduko petrolioaren merkataritzaren % 20 inguruk handik zirkulatzen du -zuzeneko inpaktua izan du energiaren kostuetan, eta hori aurreikusitakoa baino iraunkorragoa den inflazio batean isla liteke, bai Europan eta bai munduko gainerako eremuetan. NDFk jadanik berrikusi ditu beherantz 2026ko hazkunde globalari buruz eginda zituen aurreikuspenak, eta, aldi berean, inflazioari buruzko aurreikuspenak igo ditu. Eurogunearen kasuan ere, hazkundeari buruzko aurreikuspena jaitsi egin da, nahiz eta atzetik bultzatzen duten haize estrukturalek bere horretan dirauten: defentsa-gastuaren bultzada -europar kapazitate militar propio baten sorrera abian jarrita-, Alemaniako azpiegituretan inbertitzeko programak eta, enplegua zentzuko mailetan mantenduz gero, konpentsazio-faktore gisa funtziona dezakeen barne-eskaria. Espainiak, berriz, Europako batez bestekoaren gaineko dinamismoa erakusten jarraitzen du; izan ere, bere ekonomiak hiruhileko on batzuk izan ditu jarraian, kontsumo eta turismoan sostengatuta.
Testuinguru horretan, ziurgabetasun geopolitikoa hain handia izanik, petrolioaren prezioen igoera izugarriekin, banku zentralak inflazio/hazkunde dilemak baldintzatuta egonda, eta aktiboen balorazioak zorrotzak izaten jarraituz, termino historikotan, martxoko zuzenketak gorabehera, kudeaketa kontserbadore eta dibertsifikatuaren aldeko konbentzimenduari eusten diogu. Zor publikoak garatutako ekonomia nagusietan duen kontzentrazio handiak eta ezegonkortasun geopolitikoaren arloan irekita dauden foku ugariek argudio sendoak izaten jarraitzen dute zuhurtasuna mantentzeko. Testuinguru horretan, gure Errenta Finkoko Surnepentsio plan kontserbadoreak -% 0,44ko errentagarritasuna lortu du hiruhilekoan, gure Surnepentsio Misto plan zuhurrak -% 0,58koa, eta gure Errenta Aldakorreko Surnepentsio plan dinamikoak +%,07ko errentagarritasun positibo azpimarragarria.
